در کنار مسجد گوهرشاد، چند خادم از اداره دربانان ایستاده‌اند. ویلچرها یکی‌یکی وارد می‌شوند. بر روی هر کدام، چهره‌ای پر از مهر و انتظار نشسته؛ پیرمردی که دستان لرزانش به دسته ویلچر چنگ زده، بانویی که لبخند آرامی بر لب دارد و نگاهی که از همین فاصله دور، به گنبد طلایی دوخته شده است.

سیدعلی بامشکی، مدیر خدمه حرم مطهر رضوی، در کنار مسیر ایستاده است و درباره‌ی این طرح می‌گوید: همواره سعی ما این است شرایط زیارت آسان را برای همگان فراهم آوریم، هیچ انتظار معنوی نباید به خاطر محدودیت جسمی بی‌پاسخ بماند. طرح تشرف توان‌یابان، از بهترین جلوه‌های خدمت به حضرت رضا (ع) است.

در شبستان علوی، خادمان زلال رضوان آماده‌اند. کارت‌های شناسایی گردن آویز، لباس‌های خدمت مرتب، چهره‌ها خندان. آنان زائران را یکی‌یکی تحویل می‌گیرند، ویلچرها را در صفی آرام حرکت می‌دهند، مسیر را هموار می‌کنند و آرام زیر لب می‌گویند: «به امید برکت زیارت، آقا نگهدارتان.»

در این مسیر، فراشان نقش ستون‌های خدمت را دارند. پیش از آغاز هر نوبت، راه عبور را آماده می‌کنند، حاشیه‌ها را جدا می‌سازند، جریان حرکت را کنترل می‌کنند. آنها همان کسانی هستند که مراقب‌اند هیچ چرخ ویلچری گیر نکند، هیچ زائری خسته نشود و هیچ فاصله‌ای میان شوق دل و ضریح آقا نیفتد.

وقتی زائران به روضه منوره می‌رسند، فضا دیگر فقط یک مسیر نیست؛ همه چیز به رنگ دعا تغییر می‌کند. گویی صدای چرخ‌های ویلچر با صدای ضریح یکی شده است. پیرزنی دستش را بالا می‌گیرد، اشکش می‌چکد.

در همین حین، کفشداری مسئولیت دارد عصاها و وسایل کمکی زائران را تحویل بگیرد تا چیزی مزاحم معنویت زیارت نشود. همه چیز با نظم و احترام مضاعف پیش می‌رود، چون اینجا، هر حرکت، بخشی از تشرف است.

بعد از زیارت، مسیر بازگشت آرام‌تر است؛ اما نه از خستگی، بلکه از رضایتی که در چهره‌ها موج می‌زند. در خروجی رواق دارالسیاده، خادمان شمیم رضوان با لبخند، گل‌های متبرک ضریح مطهر را در بسته‌های کوچک تقدیم می‌کنند. بوی گل، بوی ضریح، بوی دعا... پیرزنی گل را می‌گیرد، می‌بوسد و آرام می‌گوید: «خدا خیرتان بدهد، شما من را به آقا رساندید.»

سیدعلی بامشکی در پایان مراسم می‌گوید: در هر نوبت حدود ۸۰ خادم از بخش‌های مختلف مشغول خدمت رسانی هستند و معمولاً هر هفته بین ۶ تا ۶.۵ هزار نفر را خدمت رسانی می‌کنیم.

اما در صدای او چیزی فراتر از آمار است، احساسی از ایمان و رضایت.

او ادامه می‌دهد: این خدمت، بی‌واسطه‌ترین راه رسیدن به ثواب است. زائری که با ویلچر می‌آید، از لحظه حرکت تا پایان زیارت، مدام دعا می‌کند. دعاهایشان نافذ است، صادق و بی‌غل‌وغش. توفیق این را داریم که کنارشان باشیم، با آنان به روضه برسیم و از دعای‌شان بهره‌مند شویم.

شب که می‌رسد، صحن‌ها خلوت‌تر می‌شوند؛ اما خادمان می‌دانند که این سکوت، آغاز نوبت‌های تازه خدمت است. مسیرها همچنان برای زائرانی که با دل‌های مشتاق می‌آیند آماده خواهد بود؛ چه در روشنای صبح، چه در آرامش عصر و چه در خلوت معنوی شب.

بر همین اساس، طرح تشرف توانیابان و سالمندان به روضه منوره، از روز شنبه ۱۵ فروردین ماه ۱۴۰۵ مطابق روال گذشته ادامه خواهد داشت تا زائران توان‌یاب نیز بتوانند با آرامش و احترام، به زیارت حضرت علی بن موسی‌الرضا (ع) مشرف شوند.

زمان‌های تشرف در ۳ نوبت برنامه‌ریزی شده است به طوری‌که نوبت صبح از ساعت ۸:۰۰ تا ۹:۳۰، نوبت عصر از ساعت ۱۴:۰۰ تا ۱۵:۳۰ و نوبت شب از ساعت ۲۰:۳۰ تا ۲۲:۰۰ برنامه‌ریزی شده است.

خادمان این طرح همچنان آماده‌اند تا با همان عشق و اخلاص، دست یاری به زائران دهند؛ ویلچرها را در مسیر نور به حرکت درآورند و دل‌هایی را که با شوق زیارت آمده‌اند، تا آستانه روضه منوره همراهی کنند.